O tym, że nieruchomości w dłuższej perspektywie czasowej zawsze drożeją, mówi się sporo. Ostatnio coraz więcej w kontekście tego, że jest to wierutna bzdura. Efekty wiary w tę bzdurę widać dziś na świecie, bo amerykański kryzys bankowy wynika z tego, że ludzie dostawali kredyty na nieruchomości, na których nie było ich stać.

Z logicznego punktu widzenia nieruchomości drożeją nie szybciej, niż inne towary. W długiej perspektywie, rzecz jasna. Każdy z nas potrzebuje miejsca do mieszkania, więc typowe mieszkanie czy dom powinno mieć stałą cenę, odnoszącą się do siły nabywczej mojego wynagrodzenia. Jeśli ja i wszyscy moi sąsiedzi dostajemy coraz wyższe pensje, kupujemy coraz więcej różnego rodzaju towarów, które drożeją. Nazywa się to inflacją, która znana jest każdemu z nas.

Dlaczego więc mieszkania miałyby drożeć szybciej, niż cokolwiek innego? Aby mieszkania realnie mogły w długiej perspektywie drożeć, muszą drożeć szybciej, niż inflacja. Ale co miałoby to uzasadnić?

Mieszkania to nie ropa naftowa, której zasoby się kiedyś skończą.

Jeśli mieszkania są masakrycznie drogie, ludzie zaczynają budować domy. Podaż nieruchomości rośnie, cena spada. Jeśli ludzi robi się coraz więcej i coraz więcej potrzeba im mieszkań, zajmuje się kolejne tereny pod budowę mieszkań. I tak dalej. W kraju takim jak Polska mieszkania w mojej opinii powinny mieć zawsze mniej więcej taką samą cenę, odzwierciedlającą siłę nabywczą pieniądza, wartość gruntu (ile może na siebie ten grunt zarobić, jeśli coś się na nim uprawia) i koszt jego budowy.

A jak to wygląda w innych krajach?

Na bardzo ciekawym blogu Dwa Grosze znalazłem dość dawno artykuł o tym, jak kształtuje się cena kamienic w centrum Amsterdamu. Przedstawiona w perspektywie 350 lat daje do myślenia.

Istotnie, są długie okresy, podczas których nieruchomości drożeją.

Ale im te okresy stają się dłuższe, tym teza z tytułu tego wpisu staje się coraz bardziej nieprawdziwa.